سرویس اداری حق خانوادگی

بعضي از روزها كه تعداد استفاده كنندگان از سرويس رفت و آمد اداره زیاد می شد يكي دو نفر مجبور مي شدند كه به ايستند و يا در صندليهايی كه به زور گنجایش دو نفر را داشتند سه نفري تا مقصد يك جوري هم ديگر را تحمل كنند. در چنین مواقع ای بود كه نماينده سرويس و يا همكاران ديگر به فكر چاره مي افتادند. اولين اقدام اين بود كه پيشنهاد مي شد كارت اجازه استفاده از سرويس كنترل شود و افرادي كه بدون مجوز سوار مي شوند شناخته شوند.  اگر چه این تدبیر برای آن روز مشکلی را حل نمی کرد و من به خاطر ندارم کسی را به دلیل نداشتن کارت از سرویس پیاده کرده باشند ولی  یکی دو هفته ای آنان که کارت نداشتند کمتر با سرویس می آمدند . گزینه ی دیگر دو تا یکی کردن خانمهايي بود كه تنها نشسته اند و از آنها خواسته مي شد كه هر دو نفر كنار هم بنشينند (توضیح اینکه كمتر كسي  در جهاد روي صندلي كنار خانمي نامحرم مي نشيند). يا مادراني كه كودكان خود را كنارشان نشانده اند آنان را روي پاي خود بگذارند تا در مجموع صندلي هايي آزاد شود و آقايان ايستاده بتوانند بنشينند. در بين مسافران سرويس ما خانم ناشناسي بود كه دو سالي همراه كودكش هر روز دو صندلي را اشغال مي كرد (عجله نكنيد، به زودي متوجه خواهيد شد كه چرا واژه اشغال را بكار بردم). مواقع اي كه تعداد مسافران زياد مي شد و غر زدنها هم شروع مي شد اين خانم با اكراه فرزندش را روي پايش مي گرفت تا خانم ديگري بتواند كنار او بنشيند. جالب اينكه هرگاه مقرر مي شد كارتهاي سرويس بازديد شود ایشان به بهانه اي از نشان دادن کارت خود سر باز مي زد. تا اينكه روزی به اصرار يكي از هم سرويسي ها اعتراف كرد كه خود شخصا" كارمند بانك است و به جاي همسر جهاديش از سرويس جهاد استفاده مي كند. این خانم کماکان از سرویس ما استفاده می کرد تا اینکه فهميديم همسرش نيز مسافر يكي ديگر از سرويسهاي جهاد است! پس از این دیگر او را در سرویس ندیدم. 

نوشته شده توسط احمد صارمي در 2007/5/2 ساعت | لینک ثابت |

---