ماموريت خوزستان وازدواج برادر خانمم

 

 

     پس از مدتها برنامه ریزی و پس و پيش كردن اوراق تقویمهای روی میزی که معمولا" تدارک یک سفر گروهی ( به خصوص اگر مدیری هم در گروه  باشد) با آن مواجه می شود، تشریفات اداری ماموریت به استان خوزستان تازه تکمیل شده بود که اطلاع پیدا کردم به جشن عروسی برادر خانمم در شهرستان دعوت شده ایم. شرایط دشواری پیش رو داشتم. دست آخر تصمیم گرفتم دو سه روزی که وقت دارم به شهرستان رفته و خودم را روز ماموریت به تهران رسانده با سایر اعضاء گروه عازم سفر بشویم. آمدنم به تهران درست روز قبل از مراسم جشن عروسی یگانه برادر خانمم می توان حدس زد که بی درد سر و غر زدن های  اعصاب خرد کن هم نبوده باشد. به خصوص اگر برای بازگشت در ردیف آخر صندلی های یک مینی بوس که توسط یک گاز پیک نیک گرم بشود مدت ده ساعت در حالی كه سیستم گوارشی آدم هم به هم ریخته باشد سفر کنیم. خلا صه کنم، طبق قرار ساعت 8 صبح روز موعود پشت میزم آماده برای  عزیمت بودم که هر سه تفر دیگر اعضاء هیئت مامور هر یک به دلیلی از آمدن به سفر تلفنی و حضوری عذر خواستند و در نهایت ماموریت لغو شد. درب و داغون از همه آنچه بر من طی این چند روز گذشته بود پشت میز ماتم گرفته بودم که تلفن زنگ زد و پشت خط پدر خانمم بود که با صدایی عصبی گله می کرد : می دانستم ماموریت بهانه بود". 

نوشته شده توسط احمد صارمي در 2006/10/2 ساعت | لینک ثابت |

---